Delphi32's Jeanneau 32.2 L'avalanche

Eerste tochtje in 2010

noreply@blogger.com (Dennis) — Fri, 09 Apr 2010 20:08:00 +0000

Pasen 2010 gaat de boeken in als nat en koud: volgens de regenmeter hier thuis is er in een weekend 35 mm water gevallen en aan boord bleek het gas door de kou weinig trek te hebben in verbranding. Toch viel het allemaal wel mee.

Tuurlijk, zaterdag heeft het fors geregend, met als toetje een hagelbui op het moment dat we net in Bruinisse aangekomen waren, maar eigenlijk viel het daarna reuze mee. En ja het was fris 's ochtends vooral, maar tegen kou kan je je kleden en/of de kachel hoog stoken. Dat laatste hebben we dan ook hevig gedaan. Het blijft wel verbazend hoe zuinig zo'n dieselkacheltje eigenlijk is.

We hebben in elk geval mooi zeilweer gehad met tussen de 10 en 25 knopen over dek. Aan boord worden handelingen steeds meer routineus, een rifje trekken we er zo in als het nodig is en hogerwal of lagerwal, die boot parkeren we echt wel op de juiste plek. Prettig om te zien dat dat goed gaat (nou ja, meestal dan).

Waar we ook erg blij mee waren was dat onze kat de tijd aan boord niet als straf leek te ervaren. Goed, het gaat wat ver om te zeggen dat hij er met volle teugen van genoot, maar hij liep nou ook weer niet spontaan weg zodra we in een haven waren.

Aparte ruimte reserveer ik hier even voor dochter Monique. Ze heeft een nieuwe manier van navigeren gevonden: met behulp van het etensbord hierboven heeft ze het noorden altijd recht voor zich. Handig toch? Maar het mooiste kwam pas thuis, toen ik haar filmpjes zat te bekijken. Kijk zelf maar, ik verklap niets.

Nog meer winter

noreply@blogger.com (Dennis) — Wed, 27 Jan 2010 11:38:00 +0000

Kreeg ik gisteren op mijn kop van Liesbeth dat ik nog niet eens geschreven had dat...!

Laat ik maar bij het begin beginnen dan. Terug naar afgelopen maandag. De thermometer thuis twijfelt of het vriest danwel dooit, de wind doet iets rustigs uit het noorden, de kinderen zijn naar school, kortom: het water roept!
Die roep blijkt wel van een ijskoude stem te komen als we eenmaal aan boord zijn: buiten is het net zo warm als binnen. De kachel mag aan, we weten inmiddels dat deze de boot verwarmt met een tempo van 4 graden per uur. Ondertussen kunnen wij nog wat dingetjes opruimen, koffie drinken (lees: handen warmen), nieuwe marifoon installeren, dubbele landvasten opruimen. Na een laatste check bij het water (is de mist niet toch te erg?) besluiten we de twijfels overboord te zetten en gewoon te gaan!

Terwijl de motor langzaam warm staat te draaien maken we nog snel een afvaart- en een tochtplannetje. En als de trouwe tweepitter laat merken dat hij klaar is voor vertrek, gaan de trossen los en varen we kalm de haven uit. Acht tot tien knopen wind uit het noorden, aandewinds koersje en zeilen maar richting Willemstad. Ik maak solo een gijpje zodat we na ruim een uur varen alweer de zeilen strijken en de boot weer klaarmaken voor de rest van de winter.

Was het koud? Of beter gezegd: kregen we het koud? Tja, met volledig zeilpak over winterjassen en dubbele lagen broek aan, zagen we er vast als maanlandertjes uit, maar echt koud kregen we het niet. Zelfs Liesbeth klaagde enkel over kouwe tenen, maar dat doet ze ook 's avonds voor de spreekwoordelijke open haard. De clou was wel om in beweging te blijven en, als je het toch koud kreeg, snel even te schuilen onder de buiskap. Uit de wind was het goed toeven. Ik hou wel van die frisse tochtjes. Jammer dat de Haringvlietbrug niet (eigenlijk: zeer beperkt) draait.

Het is weer winter (winterweer)

noreply@blogger.com (Dennis) — Wed, 23 Dec 2009 23:48:00 +0000

Na de laatste winterzeildag op 12 december (technisch gesproken een herfstzeildag, maar vooruit) is het weer aardig op hol geslagen in Nederland. Het zal u niet ontgaan zijn: onbegaanbare wegen, een treinennet dat vrijwel compleet tot stilstand kwam, de eerste schaatstochten op natuurijs (en natuurlijk de onvermijdelijke waarschuwingen dat het écht niet veilig was).
Inmiddels is het overdag alweer aan het dooien, waardoor onze stoepen voorzien zijn van een grijze drab, en ik vroeg me af: hoe zou het met het bootje zijn? Eerlijk gezegd is de wintertijd toch elke keer weer spannend. Vorst maakt water een beetje groter dan normaal, maar berooft het tegelijkertijd van zijn vloeibare eigenschappen: een dodelijke combinatie voor allerlei onderdelen in de boot. Hoe zou onze eigen lawine erbij liggen? Welke afsluiters zouden nu kapotgevroren zijn? Zouden de vriesdoppen nog netjes in de motor zitten?

Vanaf de kant zag ik de boot al liggen. Pfew, normale plek, normale waterlijn, we zijn niet aan het zinken. Voetje voor voetje schuifel ik over de steigerplanken die bedekt zijn met een laagje losliggend ijs, waarover sneeuw. Superglad en ik heb geen zin om in de plomp te belanden. De eerste inspectie van dichtbij stemt hoopvol: veel sneeuw op dek maar geen rare dingen.

Zeer behoedzaam hijs ik me op het spekgladde dek (het is hoogwater dus de opstap is extra groot) en kom in de kuip. Zitten op de banken kan ik maar beter even vergeten.

Ik klauter naar binnen, de thermometer geeft +0.1 graden aan. Dat houdt niet over dus de kachel mag aan, kan ik meteen de accu's en de kachel testen. De Eco-stand van de kachel houdt niet over: na een half uurtje stoken is het 4 graden binnen. Omdat ik toch zo weer weg ga, laat ik de turbostand maar even voor wat het is.
Inspectie gedaan van alle mogelijke pijnpunten: afsluiters, watertank, motor... nergens iets vreemds te bekennen. Het is overal droog binnen en dat stelt de mens gerust. Nog even de marifoon voorzien van mijn MMSI, nogmaals een kiekje over het dek gemaakt

en ik weet dat de boot gewoon klaar is voor zijn volgende ritje. Het Hollands Diep is nog lang niet dichtgevroren dus er kan zeker gezeild worden!

November?!

noreply@blogger.com (Dennis) — Sat, 21 Nov 2009 23:54:00 +0000

Ik zie op mijn klok dat het alweer 22 november is. Een maand geleden is het alweer dat we voor het laatst op het water waren, en de zeilkriebels waren afgelopen weken goed merkbaar. Maar ja, druk, andere bezigheden, slecht weer... Het moest er nu toch maar van komen. Een schot in de roos! Zonovergoten, windkracht 3 (dat betekent rustig zeilen, no sweat), pizza's in de koelkast voor het avondeten en zoveel mogelijk mijlen pakken voor het donker werd.

We hebben de boot nu ook kunnen testen op andere koersen dan ruime wind, we moesten namelijk terug naar de haven opkruisen. Dat bleek gemakkelijker dan verwacht, de boot loopt hoog aan de wind nog steeds behoorlijk goed door. Het is geen race-boot, daar ben ik me van bewust, maar de resultaten en het gemak waarmee die behaald werden zijn me veel waard. Peter kon tijdens deze tocht het boek voor zijn boekverslag uitlezen.
Eenmaal in de haven moesten de pizza's natuurlijk de oven in. Die bleek echter nogal stoffig en weigerde veilig op te starten. Schoonmaak van de oven uitgesteld tot volgend jaar en pizza's in de pan geflikkerd.

Wat mij betreft mag het 'winterweer' nog even aanhouden... bijvoorbeeld tot april volgend jaar :D Eind november zonder jas aan je kop verbranden, dat is toch briljant?

Een lawine van ervaringen

noreply@blogger.com (Dennis) — Sun, 25 Oct 2009 21:30:00 +0000

Vrijdagmorgen, 10 uur. De familie S. meldt zich bij Krijgsman in Drimmelen voor de overdracht van de sleutels. Daags ervoor hebben Liesbeth en ik ons laatste tripje gemaakt met Kapal Kita, van Noordschans naar Drimmelen op de motor en, vanwege de Moerdijkbruggen, een tijdelijk gestreken mast. Nu krijgt Krijgsman de sleutel van de Defender en wij die van de Jeanneau 32.2 genaamd L'avalanche. We hebben haast, we willen om 14:28 door de Baanhoekbrug op de Merwede, dat is ongeveer 3 uur varen volgens mijn berekeningen dus de overdracht is snel gepiept. Met afgeladen diesel- en watertank zwaaien we ons oude bootje uit.

Met de motor op halve kracht om de idyllische stilte van de Biesbosch niet teveel te verstoren, stomen we met 5,5 knopen door dit prachtig stukje natuurgebied. Het lijkt me niet leuk om er te zeilen maar het is wel schitterend qua natuur.

Ook het weer zit enorm mee: weinig wind, een lekker zonnetje en zo kun je ineens zonder jas aan buiten zitten.

In de sluis van het Steurgat naar de Beneden-Merwede merken we voor het eerst dat we echt op een ander schip varen: ik wil de boot even afstoppen aan de achterlandvast (zoals ik gewend was), maar een achterstag, een boot van 4 ton en een lijn die om mijn hand gewikkeld was maken me duidelijk dat je zulks vooral niet moet proberen met dit schip: ik zit ernstig klem, de nagel van mijn wijsvinger is niet bedoeld om dit soort krachten te verwerken en protesteert door blauw uit te slaan.
Maar dankzij ons vlotte vertrek en een schip dat wat harder vaart dan ik had verwacht zijn we een uur te vroeg bij de Baanhoekbrug. We draaien wat rondjes in de haven van Sliedrecht, kunnen we mooi de motormanoeuvres oefenen. Wat gaat dat gemakkelijk! De boot reageert zoals we dat op onze cursussen geleerd hebben, zelfs nog eenvoudiger. Ik word wat meer ontspannen als ik merk dat ik de boot op de centimeter nauwkeurig stil kan leggen.
Baanhoekbrug draait mooi op tijd, zo ook de Merwedebrug, daarna slaan we linksaf de Oude Maas op en meren af in de haven van de K.D.R.&Z.V. oftewel de Koninklijke Dordtsche Roei- en ZeilVereniging. Met zo'n dure naam mag je ook een onuitsprekelijke afkorting voeren, toch? Genoeg gemotord voor vandaag, de boot moet ingericht worden.

Zaterdag 24 oktober
We melden ons bij de Engelenbrug voor de opening van 10 uur en geven meteen gas richting de spoorbrug van Dordrecht. Die draait maar 1x per uur dus de opening van 10:16 willen we niet missen. Op een rustige Oude Maas steken we meteen door naar stuurboordwal.

Met de stroom mee kachelen we de Dordtsche Kil af en na een uurtje zitten we op ons vaarwater, het Hollands Diep. Doel voor vandaag is Stellendam. Dat is ambitieus, normaal vinden we die bestemming al 'ver weg' als we in Noordschans starten, nu zijn we al een uur onderweg en nog niet eens voorbij onze haven...
De zeilen gaan omhoog, de wind is gunstig uit een zuidelijke richting rond de 3 Beaufort (12-14 knopen). Met een snelheid van ongeveer 6 knopen lopen we behoorlijk hard naar ons volgende obstakel, de Haringvlietbrug. Die gaat ook maar 1x per uur, om 13:00 mogen we erdoor. Na de brug meteen de lapjes weer op, boven Tiengemeten langs door het Vuile Gat. De wind trekt wat aan naar 16-17 knopen, de snelheid gaat nog wat verder omhoog. Eenmaal voorbij het Vuile Gat komen we op opener water waar nog meer wind staat, vlaagjes komen nu tegen de windkracht 5 aan en we merken dat de boot daar goed op reageert.

Met die wind wordt ook een hoop grijze lucht met af en toe wat nattigheid aangevoerd; dit gecombineerd met het ontbreken van zon maakt het een guur tochtje. Zeilkleding verplicht dus, maar wat maakt het uit, we genieten.

We parkeren om 15:30 in de haven van Stellendam (alweer zonder problemen), we stappen van boord en merken dat we eigenlijk veel minder moe zijn dan we gewend waren van Kapal Kita.

De boot
Tijd om even stil te staan bij het schip zelf. Kijkt u even mee? We beginnen bij de voorkant van het schip, de punt. Een uitstekend plekje om te zonnen:

De kuip is ruim, voorzien van stuurwiel (in het begin nog als obstakel gezien maar inmiddels een echte vriend geworden) en een goed setje instrumenten.

Dalen we het trapje af, dan komen we in de kajuit die 's avonds verlicht wordt door een stel halogeenspotjes.

Goed te zien is dat we er al echt ons eigen schip van hebben gemaakt, met onze eigen troep. Over troep gesproken, wat dacht u van de nieuwe boordsloffen van Peter en Monique?

Voorheen zouden dit soort items weggelaten zijn in verband met 'onverantwoord ruimte vreten'. Nu zouden ze ook weggelaten moeten worden want nog steeds onverantwoord, maar vertel dat maar eens aan een eigenwijze puber...
Die twee van ons slapen nu in de punt.

En wij zijn naar de achterkajuit verhuisd; het bed is zo groot dat we er ook met z'n vieren in passen. Helaas is dat ook al uitgeprobeerd door die twee, gebleken is dat het dekbed te smal is... vooral schrijver dezes moest vechten voor een stukkie textiel over het lichaam.

Er is voor het bed zowaar een stukje vloerbedekking gelegd; je kunt je daar dus omkleden (met de deur dicht) zonder je hoofd te stoten.
Van de natte cel en de kombuis heb ik nog geen goede foto's kunnen maken, die houdt u nog tegoed. Ik kan nog wel de navigatiehoek tonen:

Er is een GPS die, hoewel uit het jaar kruik, uitstekend zijn werk doet in zwartwit. Ik moet hem nog even beter leren bedienen, hij heeft wat meer opties dan mijn vorige apparaatje.

Zondag 25 oktober
Dankzij de wintertijd zijn we vroeger klaar dan geschat. Om half elf gaan de trossen los, we moeten terug naar Noordschans. De windvoorspelling was 4-5 uit ZW, nou blijkt de wind zich wel aan de richting te houden maar laat die 4 maar weg, we zaten met 5-6 op het water. Al vrij snel bleek dat we met die wind toch echt zeil moeten weghalen wegens de dreiging uit het roer te lopen. Met een rif in grootzeil en genua gaan we nog steeds erg hard maar is de boot veel beter te controleren, al moet de roerganger nog flink zijn best doen om de boot op koers te houden.

De snelheid zit er goed in: 7 knopen is geen uitzondering, volgens mij moet 8 knopen zelfs haalbaar zijn maar niet met deze (redelijk oude) zeilen. Ondanks de golven en de helling heeft niemand last van zeeziekte, de sfeer is opperbest. Na de Haringvlietbrug besluiten we op de genua alleen verder te varen en zetten daarmee ons record voor deze tocht: 7,5 knopen volgehouden snelheid aan de wind. Omdat varen met veel wind niet altijd even prettig is, zoeken we de luwte van hogerwal op aan de zuidzijde van de vaargeul. Vlak voor Noordschans valt de wind weg als voorbode van een aankomende bui, snel rollen we de (droge) genua in en varen op de motor naar onze nieuwe box. Het is even puzzelen om daar netjes in te varen, de box is nogal smal en heeft (nog) geen vanglijnen maar uiteindelijk liggen we dan na 90 mijl varen weer in onze haven op een nieuw plekkie.

Thuis sluiten we de herfstvakantie af in een wokrestaurant op verzoek van Peter. We evalueren deze vakantie en deze boot. We zijn het er allemaal over eens dat we allemaal genoten hebben: van elkaar, van het weer, van het varen op dit schip, de ruimte binnen, de mogelijkheden buiten. Missen we de oude boot? Ja: het gevoel van acceleratie bij een windvlaag is veel minder. Nee: in het weer van vandaag zouden we weinig andere mogelijkheden hebben gehad dan buiten zitten aan de hoge kant, nu kan iedereen nog steeds doen waar hij zin in heeft. En we varen 20 mijl met 2 vingers in de neus, hoogst onhygiënisch natuurlijk, maar het vergroot onze mogelijkheden enorm om verder en langer te varen. Ik kijk uit naar de eerste tochtjes over zee.

Nieuws van het botenfront

noreply@blogger.com (Dennis) — Tue, 29 Sep 2009 23:23:00 +0000

Het is niet voor niets al een tijdje wat rustiger op mijn blog. We zijn namelijk na de vakantie tot de conclusie gekomen dat we eigenlijk wel wat groter willen varen: de kinderen groeien op en daarmee neemt de behoefte aan privacy toe, een groter schip vaart wat rustiger op woelig water en kan opties kwijt (kachel, oven) die in de Defender eigenlijk niet passen. Last but not least: de kids willen een zwemplateau op de boot...
We hebben al onze eisen op een rijtje gezet en een budget vastgesteld. Vereiste nummer 1: eerst de huidige boot verkopen. Daarom heb ik wat advertenties aangemaakt op diverse sites, inmiddels al een vijftal mensen rondgeleid. Vereiste nummer 2: een boot die hoog scoort op onze wensenlijstjes en die binnen het budget valt.
Eigenlijk puur toevallig liep ik tegen een aangeboden schip aan, met optie tot inruil van onze huidige boot. Alhoewel deze in huidige staat niet helemaal aan onze eisen voldeed, was onze verwachting dat we hem binnen de gestelde grenzen naar het gewenste niveau konden tillen. De boot lag nog maar net in de haven toen we de eerste bezichtiging deden; we waren zeer te spreken over het model en het interieur (wat een ruimte!).
Een week later ben ik met Olav Cox aan de slag gegaan om het schip technisch te keuren. Daar kwam een waslijst aan issues uit, allemaal kleine zaken die bij elkaar toch wel om actie vroegen. De verkoper, Rob Krijgsman, dealer van Jeanneau in zuidelijk Nederland, wilde die allemaal voor ons repareren en de extra opties inbouwen. Liesbeth nam de onderhandelingen op zich en wist hier een prachtig resultaat te behalen, waardoor we dus ineens vandaag ons eigenaar mogen gaan noemen van een nieuw schip!

Er wordt nog even gesleuteld aan de boot (kachel, dek hardware) voordat de overdracht plaatsvindt, maar de verwachting is dat we in de herfstvakantie kunnen opstappen op deze voor ons totaal nieuwe ervaring. Een achterkajuit die groter is dan ons bed thuis; een oven, douche, kaartplotter, stuurwiel, stuurautomaat, radio/cd, vrijwel ongebruikt interieur.. dit ziet eruit als een boot waarmee we echt jaren vooruit kunnen!

Grevelingen: vaargebied

noreply@blogger.com (Dennis) — Sat, 12 Sep 2009 23:19:00 +0000

Het Grevelingenmeer is het grootste zoutwatermeer in Europa met een oppervlakte van zo'n 11.000 ha. Dat klinkt heel groot en dat is het waarschijnlijk ook, maar voor de zeiler die mijlen wil maken is het eigenlijk wat aan de kleine kant. Van Bruinisse (oostkant) naar Scharendijke (west) is een half dagje varen. Door de ligging van het meer, grofweg van zuidoost naar noordwest, is het vaak goed bezeild, maar de afstanden tussen de havens onderling is nogal kort. Dat valt natuurlijk op te lossen door niet in rechte lijnen te varen. Zo zijn we van Brouwershaven naar Scharendijke gevaren in ruim 2 uur: rechtstreeks is het misschien 2 mijl, maar als je om Hompelvoet vaart is het ineens een uitdagend tochtje.

Hompelvoet is een van de (deels kunstmatige) eilandjes in de Grevelingen; sommige daarvan zijn natuurgebied en maar zeer beperkt toegankelijk. Mosselbank a.k.a. Borrelplaat, Ossehoek en Archipel zijn wel voorzien van openbare aanlegsteigers; je koopt bij een van de havens een kaart voor 7 dagen en mag dan steeds maximaal 3 dagen op dezelfde plek blijven liggen. Behalve een steiger en een toilet zijn er geen voorzieningen op deze eilandjes, zorg dus dat je accu's goed vol zitten en dat de capaciteit afdoende is voor je stroomverbruik.

Je ligt dan lekker beschut, rustig en donker met een beperkt aantal andere gasten. Absolute aanrader.

Naast de openbare aanlegplaatsen zijn er natuurlijk ook wat haventjes. Ga naar Ouddorp om even lekker te eten, er zitten een paar leuke restaurants op 10 minuten lopen van de jachthaven. De fameuze Post Ouddorp is hier ook gevestigd. Boodschappen doen kan goed in Brouwershaven; daar zit ook een restaurant dat de moeite waard is om met een bezoekje te vereren. Hoewel niet al te groot, weten de eigenaar en de chef-kok toch een goed menu voor ons gezelschap samen te stellen in De Brouwerie.

Cameravrouw Monique in actie

noreply@blogger.com (Dennis) — Tue, 11 Aug 2009 17:39:00 +0000

Om het varen voor Monique wat aantrekkelijker te maken hebben we haar de digicam in de handen gestopt en uitgelegd hoe die bediend wordt. Ze vindt dat erg leuk werk om te doen en ze doet het ook niet onaardig...
In onderstaand filmpje hebben we haar op de steiger van Ouddorp gezet, box aangewezen waar we zouden aanleggen en de opdracht gegeven om de manoeuvre op film vast te leggen. Deel 2 van het filmpje is de afvaart van Beauty uit Ossehoek.

Vakantie op de Grevelingen

noreply@blogger.com (Dennis) — Sat, 01 Aug 2009 23:33:00 +0000

We zijn alweer een weekje terug van 2 weken zwerven over het Grevelingenmeer, het grootste zoutwatermeer van Europa. Uiteraard heb ik daar een stapel foto's, filmpjes en verhalen van. Het kost me alleen wat tijd om alles netjes uit te zoeken en te ordenen.

Daar ga ik dus de komende tijd mee aan de slag, ik wil er wat meer een thematisch verhaal van maken in plaats van u te vermoeien met details over windrichtingen, aanlegprocedures, zeilsettings etc. Even geduld, de verhalen komen vanzelf... maar u mag alvast weten dat we een prachtige vakantie hebben gehad!

Bewegend beeld

noreply@blogger.com (Dennis) — Sun, 07 Jun 2009 21:35:00 +0000

Terug naar Noordschans

noreply@blogger.com (Dennis) — Thu, 04 Jun 2009 21:17:00 +0000

Zondagochtend gaat de wekker om 7 uur, we willen het staartje hoogwater meepakken om de haven te verlaten want we verwachten dat de zee dan op z'n rustigst is. Dat is wel zo veilig als je zeilen moet hijsen. Voor we vertrekken, maken we bijna de gehele voorraad broodjes klaar en zetten 2 ketels heet water die in thermoskannen opgeslagen worden. Het is namelijk nog maar de vraag of we nog kunnen koken deze dag, mogelijk krijgen we weer veel wind.
Het eerste deel van de dag zullen we ruime wind varen richting de shipping lanes. De koers voert ons keurig langs de aanloopboei van Lowestoft en dankzij de stroom tegen hebben we mooi de tijd om even een close-up foto te maken.

Met de halfwinder erbij trekken we in 7 knopen wind de snelheid op van 3 naar 5 knopen. Dat klinkt weinig misschien, maar voor ons betekent dat dat de shipping lanes niet om 21:00 overgestoken gaan worden maar om 18:00.
Ondertussen gaat het leven aan boord gewoon door. Je eet een broodje, drinkt een bak koffie, dan een flesje water en vervolgens moet je naar de wc. Heel normaal allemaal, nietwaar? Het bezoeken van het toilet blijkt toch wel een uitdaging als je constant 20 graden helling over stuurboord vaart en soms onverwachts een rollertje naar bakboord doet. Dan gaat het ongeveer als volgt: je gaat naar de kajuitingang, houdt je aan de hoge kant vast om de trap af te dalen. Dan zoek je een plekje waar je veilig zitten kan om achtereenvolgens je reddingsvest, je zeiljas en je gewone jas uit te doen. Opstaan om de banden van de zeilbroek naar beneden te doen, oppassen dat je niet omver geslingerd wordt. Dan richting het toilet aan de lage kant, goed vasthouden aan de mastpaal. Met 1 hand broek naar beneden (oppassen dat je niet alsnog valt) en dan stort je min of meer op het toilet waarvan je tijdens het vallen nog snel even de deksel omhoog doet. Opstaan, jezelf klem zetten tussen kajuitvloer en vluchtluik om de broeken weer op te hijsen en vervolgens de rest van de kleding weer aan te trekken. Reken op bijna een kwartier werk, zit je net buiten in de kuip dan krijg je het koud en moet je weer...

Nog een leuke: het varen over stuurboord. Bakboord (links voor de landlubbers) is de kant waar de kombuis zit, evenals alle voorraad. Over bakboord varen betekent, dat bakboord de lage kant is. Inhoud van de voorraad- en keukenkasten valt dan als vanzelf naar achteren, ideaal als je veel in die kasten moet wezen om bv eten te maken. Vaar je over stuurboord, dan is de rechterkant van de boot het laagst en de kombuis het hoogst. Trek in deze positie een voorraadkast open en de inhoud komt je razendsnel tegemoet. Doe de pannenkast open en voor je het weet mag je de deksels weer terugleggen. Zet een keteltje water op het gas en laat het een seconde los, dan mag je gaan dweilen omdat het keteltje gedwee de wetten van de zwaartekracht gehoorzaamt. Voor ons is het duidelijk: BAKboord is de goede kant want dan kan je tenminste koken (en voorrang claimen op andere zeilers).

De shipping lane zijn we weer over voor we er erg in hebben, de weinige scheepvaart gaat ruim voor ons langs. Even schrikken we als we een reddingsvest zien drijven, er zal toch niemand in zitten? Een halve mijl later komen we een boeitje of fender tegen, dan een joon (drijvende boei ter markering van overboord geslagen mensen), een peddel en nog een paar zeilbootattributen. Hier is iets gebeurd, zoveel is wel duidelijk, maar we zien verder geen bijzonderheden dus hopen op een toevallige samenloop van omstandigheden en mijmeren wat over onze eigen veiligheid. De lifelines worden toch maar vastgeklikt.
Koers wordt verlegd naar strak oost, op weg naar Stellendam. Dat is hoog aan de wind dus hobbelen geblazen. Harde knallen in de boot wijzen ons op de kracht die het water op de boot uitoefent, als we weer eens een golf induiken. De bemanning aan de hoge kant moet regelmatig wegduiken voor overvliegend zeewater. Gelukkig is de wind ons goed gezind, hij draait een beetje naar het noorden zodat onze koers wat rustiger wordt. De nacht is rustig, we passeren het overvolle ankergebied van de Schouwenbank en bij licht zien we Rotterdam in de verte liggen. De schoonheid van dit gebeuren kon ik helaas niet goed op foto vastleggen. Als je héél goed kijkt zie je de skyline van de grootste stad van Nederland...

De wind neemt wat af en dat blijkt in combinatie met het tegenstaande tij dodelijk voor onze voortgang: we liggen vrijwel stil. Dik twee uur kijken we tegen de vuurtoren Westhoofd aan voor we besluiten de motor maar aan te zetten.

Om een uur of 7 bereiken we eindelijk de Goereese Sluis. De Kolibri 950 die tegelijk met ons vertrokken is en die al in de voorhaven ligt te slapen, besluit op het laatste moment mee te gaan in de sluis. Zij zijn via IJmuiden teruggevaren, was voor ons ook beter geweest maar ja, geen kaarten.

De rest van de trip is een thuiswedstrijd die door vermoeidheid niet helemaal soepeltjes verloopt: we zetten in een dolle bui de genua op de rol, terwijl we hoog aan de wind moeten varen in zeer variabele wind. Ach, we hebben geen haast, kan ons het schelen. Na de Haringvlietbrug vinden we het welletjes, de motor mag ons thuisbrengen. In de vaargeul van het Hollands Diep bak ik de laatste eitjes met spek en kaas, begin van de middag leggen we de boot vierkant vast in zijn eigen boxje. Snel de boel opruimen en naar huis, we zijn allemaal doodmoe. Zelfs Jeroen die toch echt erg veel geslapen heeft dit weekend ;)

Van de autorit terug weet ik niet veel meer. Achterin de Saab van Eric vielen mijn ogen dicht op de Moerdijkbrug, om pas weer open te gaan bij de afrit Tiel. Liesbeth en de kinderen waren nog niet thuis dus ik ben vrijwel direct naar bed gegaan om te genieten van een aangenaam coma tot ik daaruit ruw gewekt werd door mijn lieve dochter.

Als ik zo dit weekend bekijk dan zie ik een paar dingen. Het was echt vermoeiend, maar daarom niet minder leuk. De sfeer aan boord was goed, we hebben veel lol gehad om vanalles en nog wat. De theoretische voorbereiding die ik heb gehad, bleek in de praktijk prima toepasbaar. Ik voel me gaar (nog steeds spierpijn in mijn nek) maar zoooo verschrikkelijk voldaan.. dit smaakt absoluut naar meer!

Lowestoft

noreply@blogger.com (Dennis) — Wed, 03 Jun 2009 22:15:00 +0000

Om 12:00 boordtijd gaat de wekker alweer, we moeten eruit om het leefritme niet teveel te verstoren en natuurlijk onze haven en het stadje te verkennen! Eitjes gebakken voor het ontbijt terwijl de boot door Eric en Jeroen verhaald werd naar de plek die op de laatste foto te zien was. Daarna kon het gezelschap onder de douche, wat hard nodig was. Ik kon de zoutbrokken op mijn gezicht in de spiegel zien zitten...

Lowestoft is een klein badplaatsje aan de Oostkust van Engeland. Er is zowaar een strandje, een pier en een soort van entertainment centre. Brighton maar dan piepklein.

Een clubje kleine open bootjes koos de zee voor een wedstrijdje, spectaculair in de knobbelige zee. De scheepjes hielden zich erg goed!
Lopend door het stadje, dat dezelfde sfeer ademt als veel kleine plaatsjes uit Engelse detectives, verbazen we ons over de vele schoorstenen (vanwege steenkool als verwarming), de spitsstroken dwars door het centrum en de leegstaande panden her en der. Is de economische crisis hier toegeslagen of is dit een gevolg van de trek naar de grote steden c.q. de vergrijzing? Qua bevolking moeten we stiekem een beetje lachen om de gemiddelde omvang van de Engelsman (eigenlijk triest) en de werkelijk fenomenale hoeveelheid tatouages die iedereen hier lijkt te hebben. Rare mensen, die Britten.

Eten doen we natuurlijk in de pub die tegenover de haven gelegen is: The Harbour Inn, hoe voorspelbaar. Ze serveren een goeie gesmoorde kipfilet en bieden gratis internet aan. Snel de laptop van boord gehaald om de laatste GRIB-files op te halen. Dat zijn bestandjes waarin de weersvoorspellingen voor een gebied in groot detail opgenomen zijn en die hebben we nodig om de terugtocht te plannen. De windvoorspelling suggereert een route over IJmuiden terug, maar daar heb ik niet de goede kaarten voor. De heenreis omgekeerd varen is echter een goede tweede keus die weliswaar in de morgen wat minder wind zal hebben maar voor de rest een keurige 12 knopen. Het enige risico is de windrichting, die schijnt voornamelijk oostelijk te zijn als wij zo'n beetje een oostelijke koers naar Stellendam moeten gaan varen. Dat betekent opkruisen en dus een langere tocht. Nu ja, dat moet dan maar, wie weet valt het allemaal mee. Vijfendertig pond armer en twee pond zwaarder gaan we terug naar de boot. Een live bandje in de jachthaven zorgt voor wat vrolijke klanken van klassiekers uit de popmuziek (Lust for Life bv). Eric gaat slapen, samen met Jeroen babbel ik nog wat door over van alles en nog wat. Voor we er erg in hebben is het alweer 12 uur, terwijl de wekker om 7 uur gaat ratelen. We willen in het staartje van hoogwater naar buiten om te profiteren van een rustige zee en daarna de zuidelijke ebstroom op te pikken. We zullen dus goed moeten doorwerken morgenochtend.

Pinkstertrip 2009 deel 1

noreply@blogger.com (Dennis) — Tue, 02 Jun 2009 07:50:00 +0000

Donderdagavond 27 mei begint het feest, als Eric mij met de auto op komt halen. De laatste spullen gaan aan boord, nog één keer controle op vergeten zaken en dan mogen de trossen los. Op naar Hellevoetsluis, alwaar we Jeroen zullen oppikken. Tot de Haringvlietbrug worden we aangedreven door de wind, maar daarna is de voorraad verplaatsende luchtdeeltjes op en mogen we op de motor verder. Kaart in de hand, opletten voor onder meer die ene ondiepte waar ik het niet meer over wil hebben, boeitjes tellen en zoeken met de schijnwerper.
Om 1 uur 's nachts kan Jeroen ons via de telefoon meedelen dat hij zijn reis van de Achterhoek naar Hellevoetsluis zowaar overleefd heeft; helaas voor hem zijn wij dan nog anderhalf uur verwijderd van hem en zal hij nog even kou moeten lijden. Half drie ligt Kapal Kita dan eindelijk met voltallige bemanning in het haventje van Hellevoetsluis, we gieten een biertje naar binnen en gaan snel slapen: om 7 uur gaat de wekker voor de oversteek.

Voor we het zoete water verlaten, worden de brandstoftank en de reservekan gevuld met verse diesel. Het zonnetje zorgt voor een aangename temperatuur, jassen gaan uit en de eerste korte broek wordt gesignaleerd. Kwart voor 11 zijn we onder zeil, profiterend van het afgaande tij op een voor de windse koers. Een zeehond steekt nieuwsgierig de kop boven water maar blijkbaar zijn we geen interessant object voor hem, hij verdwijnt rap weer in de golven. De wind draait al snel een klein beetje naar het noorden, tijd om de halfwinder te zetten. Op deze koers is een boegspriet bijna onontbeerlijk, dus ik verzin een tijdelijke oplossing om de spriet op zijn plaats te houden. Hiermee komt de grote lap goed tot zijn recht en we varen gemiddeld 7 knopen op een kalm zeetje.

De komende 45 mijl zullen we dezelfde koers blijven varen tot we bij het verkeersscheidingsstelsel (VSS) arriveren. Dat is een soort snelweg voor zeeschepen, het is verplicht om de snelweg haaks over te steken dus dat vereist enige voorbereiding. Het is gelukkig niet al te druk, we hoeven maar voor 1 schip de koers wat te verleggen. Het grote rode gevaarte passeert mooi voor ons langs.

De wind is ondertussen net iets meer naar het noorden gedraaid en trekt nog wat aan naar een gemiddelde van 15 knopen (windkracht 4), halfwinder weg en op de fok verder. Qua snelheid maakt dat weinig uit, we blijven tegen de rompsnelheid aan varen maar kunnen nu gaan profiteren van de wat groter wordende golven. Door netjes van een golf af te varen bouw je snelheid op die je weer gebruikt om het volgende waterbergje te beklimmen. Intussen varen we constant onder 20 graden helling en dat maakt het leven aan boord wat lastiger. De zeilpakken mogen aan, reddingsvesten eroverheen en de lifelines in de aanslag. Naar het toilet gaan is een onderneming die ongeveer een kwartier duurt. Koken doen we maar even niet meer.

In minder dan anderhalf uur steken we de 8,5 mijl brede shipping lanes over en bereiken we het tweede waypoint van deze trip. Hiervandaan gaan we aan de wind vol gas naar Lowestoft. De wind trekt nog wat meer aan, de zee wordt nog woeliger terwijl de avond aan het vallen is.

Een kleine windkracht 5 op een aandewindse koers maakt het leven nog ongemakkelijker. Aan dek is het constant nat, regelmatig moet de stuurman bukken om passerend water te ontwijken en in de kajuit begint het een chaos te worden. Alles wat los ligt verplaatst zich naar de lage kant.
Om 12 uur gaat Eric maar eens wat slapen. Kussens op de grond, dan lig je vlak boven de kiel in het midden van de boot: de minste schommelingen. Ik blijf aan het roer met Jeroen als backup aan dek; in het donker kan ik niet zien of hij ook slaapt maar het zou me niets verbazen... ik geniet van het schaarse maanlicht, de diepzwarte sterrenhemel en de zeldzame lichtjes die voorlopig nog alleen andere schepen kunnen betekenen. Straks, zo tegen het ochtendgloren, zullen we de Engelse kust naderen en kunnen we meer navigatieverlichting verwachten.
Rond 4 uur in de morgen is Eric weer helemaal fit en neemt hij het roer over van Jeroen die nu ter kooi gaat en in een soort coma verzeild raakt. Samen nemen we de paar bijzonderheden van de nacht door: een schip dat voor anker lag op ons pad en ineens toch maar ging varen, het zeetje dat steeds knobbeliger wordt, de wind die iets is gaan liggen. Ik sluit mijn ogen een half uurtje, zittend onder de buiskap met het kompas in mijn rug (blauwe plek nu). Bij het ochtendgloren zien we dat we dicht onder de kust van Engeland zitten, we zouden vlak bij onze bestemming moeten wezen dus met de kaart in de hand gaan we op zoek naar herkenningspunten en de boei die we volgens de GPS hadden moeten zien. Na veel gepuzzel komen we tot de conclusie dat de positie van de boei niet goed in de GPS is gezet en dat we daarom de komende 7 mijl hoog aan de wind mogen vechten op een noordelijke koers. Dat kost tijd en snelheid, maar ach, niemand van ons heeft een afspraak staan in Lowestoft.

Na een aanloop volgens het boekje komen we het haventje van Lowestoft binnen: de Royal Norfolk & Suffolk Yacht Club & Marina om 7:15. We pikken het enige vrije plekje in, hangen het natte goed buiten, brengenen het thuisfront op de hoogte van onze geslaagde oversteek en duiken dan de kooien in om wat slaap in te halen.

Hemelvaartstripje

noreply@blogger.com (Dennis) — Sun, 24 May 2009 22:25:00 +0000

Vanaf donderdag tot en met zondag zouden we op pad gaan met de boot, het weer zag er goed uit en we zouden wel zien waar we heen geblazen werden.
Donderdag vroeg bij de boot aanwezig, mocht ik eerst een klein klusje doen: de nieuwe koelkast aansluiten. Er was ooit zo'n koelboxgeval neergezet in de boot, die schijnt te kunnen koelen 'tot 10/20/30 graden onder omgevingstemperatuur!!!'. Ik weet niet wie dat uitgevonden heeft maar mij is het nooit gelukt om spullen echt vers te houden in dat ding. Omdat de behoefte aan kou toch wel aanwezig is (bier!), hebben we een Waeco gekocht. Die moest natuurlijk gevoed worden met 12 volt, een vaste plek aan boord krijgen (zeevast) en daarmee zou eindelijk de 2e accu die ik vorig jaar geplaatst heb een nuttiger bestaan krijgen dan alleen de GPS van stroom te voorzien. Ochtendje geklust, project afgerond, boot opgeruimd en een klein stukje gevaren naar Numansdorp. Koelkast uit! Hoe kan dat nou? Aansluitfout, lekstroom, kapotte accu, alle opties nagelopen maar nog niets gevonden. De intelligente acculader mocht proberen om de stroomvoorziening op gang te helpen, maar deze was slim genoeg om te zien dat de accu (die geladen wordt door het zonnepaneel) helemaal vol was. Hmm, volle accu maar geen stroom bij de koelkast? De zekering dan! En jawel, die was niet berekend op zijn taak en had het loodje gelegd. Nieuwe erin, stroom eraf en tot zondagavond de koelkast laten draaien op zonnepaneel en accu -> werkt.
Vrijdag zouden we naar Stellendam gaan. Er stond een stevig briesje uit het zuidwesten, waardoor we over het Haringvliet moesten laveren. Dat kunnen we ondertussen best aardig en we hadden goed de sokken erin. Tijd voor een plaspauze. Ik ga naar binnen, help de kids een voor een naar het toilet (het schommelt behoorlijk als je hoog aan de wind vaart), ik wil zelf ook nog even maar op het moment dat ik m'n broek weer optrek hoor ik in paniek: "We moeten overstag! Nu! Ondiepte!". Gevolgd door gebonk alsof de boot over een weg met kinderhoofdjes rijdt. En nog 5 seconden later (overstag lukte al niet meer) meer gehobbel, en daarna niets meer. Muurvast lagen we, en aan het water te zien waren we zeer ondiepe stukjes gepasseerd. De kaart bevestigde dit, het was zo'n 70 centimeter diep terwijl onze boot 140 centimeter diep steekt...
De eerste optie: zelf los proberen te komen. Liesbeth gaat het water in om te duwen, ik zorg voor zoveel mogelijk helling in de boot, maar we komen geen meter weg. Voor mijn lieve vrouw onderkoeld raakt halen we haar weer binnen en bespreken de verdere opties. We besluiten hulp in te roepen.
Vervolgens komen we in het verhaal van De Barmhartige Samaritaan terecht. Eerst een speedboot die passeert. Wij zwaaien, hij komt langzaam naderbij maar knalt ook nogal hard op de ondiepte en kiest eieren voor zijn geld. Dan Rijkswaterstaat, die komen na mijn oproep met een schip aanzetten dat ook 2x vastloopt voor ze besluiten dat ze mij niet kunnen helpen. Ze kennen wel een berger die binnen 15 minuten ter plaatse is. We leggen een sleeptros om de mast, de 280pk sterke waterjet van de sleper komt in actie en na 20 angstige minuten van wrikken komt de boot los, hobbelt over de ondiepte alsof het een Landrover op een Tanzaniaans weggetje is en op eigen kracht kunnen we dan weer verder naar Stad aan 't Haringvliet. Na 3 uur gebonk tegen keien onder water zijn we blij dat het bootje het gehouden heeft en vinden we het niet erg om de plannen om te gooien.

Zaterdag willen we toch weer gaan varen (in Stad aan 't Haringvliet is echt niets te beleven), de wind is gunstig voor een koersje naar Stellendam en belooft zondag ook weer gunstig te zijn voor de terugreis. We nemen de gok, hijsen de halfwinder en zijn in de haven voor we er erg in hebben. Da's mooi, er moesten nog boodschapjes gedaan worden dus ik heb zowaar gefietst samen met Monique. Prachtige haven verder hoor, met zelfs een ligbad (als ie tenminste vrij is)!

Zondag terug naar Noordschans. De wind zat in de beloofde hoek, net iets teveel westelijk en nogal vlagerig helaas, waardoor het nog puzzelen was om de snelheid erin te houden. Maar we hebben het wél gedaan! Na ruim 8 uur varen (een nieuw record voor ons) konden we weer keurig ons eigen boxje insteken en de boot klaar maken voor de volgende trip. Daarover later meer.

Klusdagje

noreply@blogger.com (Dennis) — Sat, 09 May 2009 23:16:00 +0000

Soms moet er ook wat onderhoud aan een polyesterboot gebeuren. Gelukkig valt dat in het niet vergeleken met de restauratiewerkzaamheden die ik bij Kim heb uitgevoerd, maar het is natuurlijk wel nodig.
Zo moest de impeller hoognodig gecontroleerd worden. Dat is een klein rubberen dingetje dat zorgt voor de aanvoer van koud buitenwater om de motor te koelen:

Ik rekende op vervanging van de huidige (ze gaan ongeveer 3 jaar mee) en een reserve-exemplaar. Het pompje zit op een goed bereikbare plek, in no time was het pomphuis open en kon ik de huidige impeller bekijken. Die trof ik in absolute nieuwstaat aan! Vervanging was nog lang niet nodig dus het dekseltje kon er weer op.
Verder moest ik nog wat plamuurwerk doen (gelcoat herstellen) en een stripje op de mast vastpoppen. Ook een paar verdachte schroeven rond het vluchtluik konden wel een nieuw laagje kit gebruiken. Omdat ik zowaar nog tijd over had, besloot ik een onderlijkstrekker op de giek te bouwen.

Bij thuiskomst bleek het schuimrubber voor de kussens in de punt te zijn gearriveerd. Gelukkig, want als je in de punt ging liggen dan was het verschil tussen kussen en ondergrond eigenlijk niet meer merkbaar. Het elektrisch broodmes blijkt ook goed door polyethyleen te kunnen zagen, vanaf nu slapen we weer goed.

Het deed ons wel weer beseffen hoe klein de kooien in de punt van de Defender zijn. Je moet echt veel van elkaar houden om daar met z'n tweeën lekker te kunnen slapen. Gelukkig is dat voor ons geen issue ;)

Meivakantie 2009

noreply@blogger.com (Dennis) — Sun, 03 May 2009 22:11:00 +0000

Omdat het weer in de meivakantie meestal erg prettig is, besloten we dit jaar om deze week te promoveren tot onze eerste zeilvakantie ondanks het feit dat de meivakantie grotendeels in april viel.

Zondagavond scheepten we in. Boot ingericht (nieuwe slaapindeling: Monique in de hondekooi, Peter in de salon en wij in de punt), proviand gestouwd en zo konden we ons eerste gezinsnachtje op de boot doorbrengen. Dat beviel goed, ondanks de regen die in de boot zelf viel door condens; helaas had die bui ervoor gekozen om boven mijn hoofd los te barsten.

Maandag zouden we halve wind naar Hellevoetsluis varen. Het beloofde een rustig dagje te worden, 13 knopen wind is lekker doortoeteren tenslotte. Goed te doen op genua en grootzeil... met 8 knoopjes woei gingen we de haven uit, zonnetje erbij, prachtig weer dus! Maar voor we bij de Haringvlietbrug waren keken we al tegen de 18 knopen aan! Dat is serieus te hard voor de genua, dus kon ik op een stampend drijfnat voordek het voorzeil gaan verwisselen. Altijd een feest als je je zeilpak vergeten bent aan te trekken.

Met de fok op en de grootschootoverloop helemaal naar lij was de boot goed te beheersen. Jammer dat de GPS nog stuk is, we zagen op ons onbetrouwbare log absurd hoge snelheden verschijnen. De 19 mijl zeilen deden we in iets minder dan 3 uur, een gemiddelde van 6,3 knoop dus en dat is voor dit bootje behoorlijk goed. Zeilen in deze omstandigheden vereist wel concentratie.

Op de dijk van H'sluis nog even gemeten: windje 6 met goeie vlagen 7, een klein beetje meer dan de 2-3Bft die voorspeld was...

Dinsdag was een druilerige dag die we al slenterend door Hellevoetsluis hebben doorgebracht. Erg leuk stadje maar ga niet naar de Heliushaven. Die ligt ver buiten het dorp op een zeer ongunstige plek.
Woensdag wilden we eigenlijk de zee op maar de wind vond van niet. Die besloot het namelijk rustig aan te doen (2-3 knopen) dus zijn we heel kalmpjes aan naar Den Bommel gevaren. Strakblauwe lucht en dito water.

Den Bommel is een gezellig klein haventje in een dorp waar helaas hetzelfde verhaal geldt als in Stad aan 't Haringvliet: de laatste supermarkt is dicht (staat te koop, mocht u ondernemersgeest bezitten dan ligt hier een kans), de snackbar doet het ook niet meer en of het restaurant nog in bedrijf is of niet is mij niet duidelijk. Met het verschijnen van de laatste Bommel is ook hier alle actie uitgestorven blijkbaar. Gelukkig is er een standbeeld van mijn dochters held te vinden.

Donderdag alweer geen wind maar wel mooi weer, we hebben nu geleerd dat opkruisen bij 2 knopen wind niet te doen is. We moesten echter wel een beetje op tijd terug zijn in de haven omdat ik 's avonds weer een andere zeilafspraak had...
Einde dus van de korte maar mooie vakantie. Het was weer genieten! Nou nog een filmpje in elkaar draaien, met veel grappen van Peter en Monique die zich prima vermaakt hebben. Wij ook trouwens.

Halfwindertijd

noreply@blogger.com (Dennis) — Mon, 13 Apr 2009 19:13:00 +0000

Tweede Paasdag, een waterig zonnetje, op de dijk van de haven slechts 7 knopen wind: dat klinkt als goed weer om de halfwinder eens voor het eerst te hijsen.

Eerst moest echter het lek maar weer eens bekeken worden. De oorzaak vermoedden we nu in de ankerbak aan te treffen dus die werd aan een nader onderzoek onderworpen. Het meest interessante was nog wel dat ik vanuit de ankerbak met mijn vingers in de kajuit kon wapperen! De conclusie was daarom simpel: als mijn vingers erdoor kunnen, dan lukt het zeker met water... de boel provisorisch dichtgetaped om te kijken of dat effect zou hebben.

Haven uitgevaren (blijft spannend, de eerste paar keren je uit het doolhof werken) en het Hollands Diep op. De wind was westelijk en variëerde wat tussen de 6 en 10 knopen. Voor de halfwinder heb ik echter halve of ruime wind nodig en dan het liefst een stuk van 5 mijl of zo, dus we besloten eerst maar eens rustig op te kruisen richting de Haringvlietbrug. Aan een paar dingen moesten we even wennen, bijvoorbeeld de golfslag of het feit dat je nu kunt zeggen dat we over 5 minuten overstag gaan. Of 10. Whatever, het water is groot genoeg en je hebt geen last van bomen, eilanden of de beperkende invloed van dijken op je zeilgebied. Heerlijk!

Na een uurtje of 2 opkruisen zaten we bij Numansdorp, een haven die we natuurlijk al eerder hebben bezocht. Voor ons een mooi punt om de steven te wenden richting Noordschans, maar dan met de halfwinder voorop. Zak klaargezet, lijnen op hun plek, Peter mocht hijsen en na een klein flappermomentje vulde de ballon zich netjes. Na wat fine-tuning van de schoten en de koers ging het gas erop: de log (die altijd te weinig aangeeft) tikte regelmatig de 5.5 knoop aan terwijl het in de kuip windstil was.

Zo maakten we kennis met het fenomeen afkruisen: het bleek voordeliger te zijn om 30 graden af te vallen naar bakstagwind, dan plat voor de wind te gaan. We zagen ook dat er met dit zeil best te gijpen valt, als je het met beleid doet. En tenslotte zagen we de toch wel enorme kracht die er op de schoten kwam te staan.

Waar we op de heenweg 2:15 uur over deden, ging op de terugweg in 1:15 voorbij. De vaargeul zeilden we over op halve wind (niet geheel verbazend de snelste koers met dit zeil) en het zeil mocht weer naar binnen. Helaas nam Peter deze aanwijzing iets te letterlijk en liet het val al los voor ik er klaar voor was. Zeil nat, papa en zoon nat, ach eigenlijk wel leuk. Alles goed voorbereid behalve het strijken - het moet tenslotte wel spannend blijven!

Terug in de haven moest ik natuurlijk nog wel even controleren of mijn ducttape enig effect had gehad. Dat bleek toch wel zo te zijn, er was minder water binnen dan normaal en de tape was overduidelijk nat geworden. Klus voor volgende keer: een paar matjes polyester erin hangen om alle gaten netjes te dichten.
Ook nog even kennis gemaakt met onze aanstaande buurman en de achterbuurman geholpen met het ontluchten van zijn motor. Hierin zien we ook een groot verschil tussen Maurik en Noordschans: het gevoel dat we nu in een zeilershaven terecht zijn gekomen, in plaats van een camping met toevallig wat ligplaatsen.

Bootverhuizing

noreply@blogger.com (Dennis) — Sun, 05 Apr 2009 22:05:00 +0000

Vrijdagochtend was het dan zover: tijd om Kapal Kita (nog steeds geen nieuwe naam) te verplaatsen naar haar nieuwe stekje. Met een fraai zonnetje boven onze kop en een licht oostenwindje konden we om 10:00 voor het laatst de trossen losgooien in Maurik, voor de eerste etappe van de reis. Bestemming: Schoonhoven, 25 mijl verderop en gezien de stroming ongeveer 5 uur varen.
Dag rivier, tot voorlopig niet weer ziens!

Dag Verkeerspost Wijk, uw blokkanaal hebben we keurig uitgeluisterd, we werden zelfs nog genoemd!

De stroming op de Lek was behoorlijk, we konden met minder dan halfgas gemakkelijk 5 knopen varen. Omdat we het tweede deel van de trip toch afhankelijk waren van het getij had het geen zin om harder te gaan of verder door te varen, dus lieten we het maar bij deze snelheid.
Al snel werd het warmer, we voeren harder dan de wind dus het was windstil in de kuip waardoor achtereenvolgens winterjas, dikke trui en dunne trui overbodig werden en onze huiden beschermd moesten worden tegen teveel zonnegeweld.

Hagestein heeft een stuw met een sluis ernaast, die moesten we natuurlijk door. Nu zijn we daar al 2x eerder door geweest en elke keer was het weer huilen met de pet op (rondjes gevaren in de sluis). De cursussen die we hebben gevolgd, zijn toch ergens goed voor geweest want dit keer ging het weer vlekkeloos. En geheel volgens plan waren we om 15:00 in Schoonhoven. Genoeg tijd dus om het dorp goed te verkennen en te dineren bij Eethuys De Waag.

Vrijdagavond kwam er echter mist opzetten, een voorbode van een minder fraaie dag. Zaterdagochtend hadden we dan ook ineens te maken met een redelijke zuidwestenwind, zicht van ongeveer 1 km en heel even zelfs een spatje regen. De getijdeberekening had me verteld dat we om 12:00 de hoek om van de Lek naar de Noord zouden moeten gaan, tot die tijd hadden we het tij tegen dus moesten we om 9:00 de trossen los. En jawel, om 12:10 vonden we een gaatje tussen de beroepsvaart en konden de ebstroom oppakken die ons naar het Hollands Diep zou voeren. Het stuk van Schoonhoven naar Alblasserdam was dramatisch traag (6km/h) maar dat werd goedgemaakt op de rest van de trip. Oplettende lezertjes hebben natuurlijk al gezien dat we 10 minuten vertraging hadden; die extra tijd was exact genoeg om de brugopening van 13:16 bij Dordrecht te missen. Op zich geen probleem, het tij ging nog wel even door met zakken, maar we moesten wel 50 minuten rondjes draaien. Tijd voor een soepje en een boterham, zogezegd.
Nadat de brug om 14:16 weer netjes gedraaid had, ging het gas er weer op en dit keer wel behoorlijk. Via de Oude Maas en Nieuwe Maas naar de Dordtsche Kil (zijstapje over de Rietbaan) en om 15:30, exact een uur later dan volgens mijn berekeningen, draaiden we het Hollands Diep op. Eindelijk weer zeilwater!

Onze nieuwe haven, Noordschans, lag echter pal in de wind. Met een zeilboot kan je dat oplossen door op te kruisen, en laten we dat nu net de afgelopen drie jaar tot in den treure hebben geoefend. Keurig laverend tussen de beroepsvaart door ging het af en toe behoorlijk hard en konden we weer echt genieten van de stilte, de snelheid, het opspattende water, kortom, het zeilen zoals het hoort te zijn. Met een laatste welgemikte overstag kwamen we netjes voor de haveningang van Noordschans terecht; zeiltjes plat en op zoek naar onze nieuwe box. Nu is aanleggen in een box net iets anders dan we normaal gesproken deden: je hebt dan 2 palen achter je boot staan, waar je een lijn omheen moet gooien om de achterkant van de boot vast te leggen. Liesbeth liet even zien dat ze die techniek beheerst en vroeg of ik dat aan de wereld kon laten zien. Dat kan ik:

En toen was het tijd om te genieten. Eindelijk een plek in een normale zeilhaven, eindelijk een vaargebied waar je koffie kunt zetten tussen 2 manoeuvres door, eindelijk meer havens in de buurt waar je eventjes naar toe kunt. We liggen op een prachtige plek.

Zondag was er geen wind van betekenis dus hebben we allerlei klusjes op de boot gedaan: elastiekjes vervangen (waren allemaal 20 jaar oud en behoorlijk vergaan), bakskist uitgemest, dekogen voor de boegspriet bevestigd... en ons ondertussen steeds meer thuis gaan voelen op onze nieuwe stek.

Bruin, voldaan en klaar voor een groots seizoen gaan we daarom na een periode van stilte weer een nieuw avontuur aan.

Bijna klaar voor een nieuw seizoen

noreply@blogger.com (Dennis) — Mon, 23 Mar 2009 00:01:00 +0000

Licht agressief kijkt ons bootje over een voor Maurikse begrippen fors golvend water uit. Voorzien van een nieuwe rolreeflijn, verse reparaties aan het vluchtluik en een gloednieuwe achterstagspanner.

Die spanner (bedoeld om het voorstag op spanning te krijgen door de top van de mast naar achteren te trekken) kwam er niet zonder slag of stoot. Zaterdag had ik een hulpje bij me, een aangename Amersfoortse schone om precies te zijn. Samen zouden we de mast strijken, ankerlicht monteren, achterstag inkorten en de paal weer rechtop zetten. Het liep anders.
De voorbereidingen voor het maststrijken verliepen als iedere andere keer: talie klaarleggen, stagen losser zetten, buiskap plat, schaar op z'n plek zetten, boot omdraaien, laatste check en we zijn klaar voor het werk. Tot hiertoe ging het allemaal zoals het hoort. Ongeveer halverwege, de mast maakt dan een hoek van zo'n 45 graden met de boot, zie ik het ondenkbare gebeuren. De paalsteek waarmee de talie vast zit, werkt zich los en voor ik het weet sta ik met een eind touw in mijn handen dat nergens meer aan vast zit. De mast vindt het prettiger om horizontaal te liggen en spoedt zich naar de gewenste positie zonder op mijn goedkeuring te wachten.
Na de schrik en de controle of iedereen zijn of haar ledematen nog bezit, nemen we de schade op. Die blijkt gelukkig mee te vallen, alleen de mast heeft er een deukje bij:

Dat is niet echt storend, mag ik hopen. Het blijkt dat de rolreeflijn de snelheid van de val aardig gebroken heeft waardoor verdere schade voorkomen is.

We zijn nu bijna klaar voor de verhuizing. Er moet nog opgeruimd en schoongemaakt worden, er zijn nog een paar kleinere klusjes zoals het hijsen van een nieuw forumvlaggetje

maar dat mag allemaal geen naam hebben. Noordschans, we komen eraan! Vrijdag 3 april gaan de trossen voorgoed los, exact 4 jaar nadat we daar onze eerste boot geparkeerd hebben.

Lekker dan

noreply@blogger.com (Dennis) — Tue, 10 Mar 2009 23:20:00 +0000

Ik wist al langer dat de boot last had van een lekje bij het vluchtluik, na een regenbui lagen er altijd wat spetters op de vloer. Tot nu toe was er nooit een mooment dat zowel ik als de regen samen op de boot aanwezig waren, dus kon ik de oorzaak niet achterhalen.
Vandaag! Regen! Half uurtje over! Hup de auto in naar Maurik om het lek te bekijken.

Tref ik tot mijn verbijstering dit aan:

Een opengebroken bakskist dus...

Er lijkt niets te missen, hetgeen doet vermoeden dat de mafkees die mijn slot eraf gebroken heeft op zoek was naar dure buitenboordmotoren (die ik natuurlijk niet heb). De boot naast me hebben ze ook opengemaakt en maar even niet dichtgedaan, erg fijn met al die regen.

Havenmeester ingelicht en die gaat extra surveilleren de komende tijd. Er liggen nog veel meer boten tenslotte. En ik? Ik mag een oplossing voor het afgebroken slot gaan verzinnen. Wat een k*tstreek!

Draadjes

noreply@blogger.com (Dennis) — Sun, 22 Feb 2009 00:11:00 +0000

Dit jaar hoop ik mijn eerste oversteek naar Engeland te gaan doen. Uiteraard hoort daar een perfect functionerende boot bij, en omdat de tocht naar de Britten ongeveer 24 uur duurt moet alle verlichting in orde zijn. Ook die van het kompas.

Het kompas was echter niet aangesloten, de vorige eigenaar heeft de draadjes hergebruikt voor de toeter (die was totaal overbodig en is dus allang verwijderd). Vandaag ben ik aan het werk gegaan om het kompas weer aan te sluiten. Ik viel van de ene verbazing in de andere...

Allereerst hingen er 2 draadjes los in de buurt van het kompas. Het leek me een goed idee om die te gaan gebruiken, maar dan moest ik wel weten waar ze naar toe gingen. Draadjes gevolgd tot ze ergens in de boot opgeslokt werden in een dikke bos die weer verstopt zat achter een stukje hout dat ik niet kon verwijderen zonder de halve boot te slopen. Zoektocht stilgezet en begonnen vanaf de andere kant, de schakelaar. Draad vanaf de schakelaar gevonden maar ook deze verdween in hetzelfde onbereikbare gebied. Doorgeknipt en eigen draad aangesloten. Die weer aan de draden naar het kompas gehangen en het zou moeten werken... not. Bij een volgende check van het circuit bleek dat de draadjes gesplitst waren vlak voor de motor, met een prachtig stukje tape. Dit circuit voedde dus nog een ander apparaat, maar welke dan? Ik kon geen stroomverbruiker bedenken die ik daar had gemist, dus de splitsing moest loos zijn. Om van het gezeur af te zijn heb ik gewoon een nieuwe draad getrokken en de oude meuk verwijderd. Hoera, kompasverlichting!

Maar waar was nou die aftakking voor? Een vorige eigenaar heeft de kompasverlichting aangesloten (die was zeker niet origineel) maar vond het niet handig om dat lampje de hele nacht aan te laten staan. Hij heeft een drukknop gemaakt in de kuip zodat je het kompas kunt verlichten als je dat wilt, eigenlijk best slim. De vorige eigenaar wilde een toeter (okee, een scheepshoorn dus) en was niet geïnteresseerd in de verlichting van het kompas. Die heeft dus de draden van het kompas geknipt en aan zijn prachtige toeter gezet, briljant idee alleen (dat wist ik al bij de koop) werkte het niet. Nu weet ik waarom. Hij had een 24V-toeter aangesloten op een 12V-boordnet. Blijkbaar kon hij wel draden knippen maar snapte hij niet veel van stroom.

Overige ontwikkelingen (het klusseizoen is weer begonnen, ik wil de boot asap in topconditie hebben):
- spullen voor achterstagspanner zijn aanwezig, nu alleen nog de achterstag inkorten
- er komen 2 speakers in de kuip om de marifoon te horen als we motoren
- nieuw toplicht komt eraan
- autoradio wordt in maart gemonteerd
- barometer, klok, temperatuur en hygrometer hangen in de kajuit

Genoeg te doen dus, de laatste maand voordat we de boot gaan verkassen. Je wilt niet weten hoe erg we daar naar uitkijken!

Vaarbelasting!?

noreply@blogger.com (Dennis) — Thu, 22 Jan 2009 22:33:00 +0000

Onze minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit Gerda Verburg heeft een advies gekregen van de Taskforce Recreatietoervaart. Het advies luidt in gewone-mensen-woorden: de watersporter mag voortaan 8 euro per vierkante meter bootoppervlak gaan betalen, zodat er per jaar 50 miljoen in het laatje kan komen ter bestrijding van grote knelpunten, voordat Brussel komt met de algehele vaarbelasting (die komt er vanaf 2012 dus nog bovenop!).

Begrijpelijkerwijs roept dit voorstel onder watersporters nogal wat weerzin op. Want:
- waarom wordt de watersporter belast en de caravanrijder niet?
- welke knelpunten hebben we het over? Ik ben nog geen situatie tegengekomen waarvoor ik jaarlijks een bedrag van bijna 200 euro over zou hebben
- weer een stuk administratieve rompslomp erbij waar we het nut niet van inzien
- ik betaal belasting bij aanschaf van de boot, jaarlijks BTW over de ligplaats, accijns op diesel (ja echt, in de diesel-accijns zit een watersportbijdrage), BTW over de overnachtingen in andere havens, toeristenbelasting... is dat nog niet genoeg?
- de mogelijkheden tot fraude zijn eindeloos, evenals zwartvaren. Er moet dus nog meer gecontroleerd gaan worden

Dit voorstel gaat volgens mij dus echt nergens anders over dan pure zakkenvullerij waar ook de HISWA en de ANWB erg blij mee zullen zijn: zij mogen 10% van de te innen bedragen gaan aftikken ter compensatie van de inningskosten. Van hen hoeven we dus ook niet zoveel steun te verwachten. Daarom heeft een van de forumleden van Zeilersforum.nl een petitie gestart die ik alle lezers verzoek hier te tekenen.

Ik ben trouwens best bereid om mee te betalen aan bruggen, sluizen en tolgebieden. Dat doen we immers nu ook al! Je betaalt waarvoor je gebruikt en dat is wel zo fair. Mijn vermoeden is dat 'de grote knelpunten' voornamelijk gelegen zullen zijn bij bruggen en sluizen. De jaarlijkse opbrengsten van de bruggen, sluizen en tolgelden ligt rond de 3,5 miljoen euro; de bedoeling is dat de vaarbelasting deze gelden zal laten afschaffen. Lees ik dat nu goed? Jawel: om 3,5 miljoen binnen te hengelen teneinde het traditionele klompje bij de brug af te schaffen, wordt een systeem bedacht dat meer dan 14x zoveel kost (of oplevert als je de ontvanger bent) en waar IEDEREEN aan bijdraagt. Ook de zeegaande jachten die never door de sluis gaan...

Als we met z'n allen aangeven dat deze nieuwe heffing totaal onzinnig is moeten we het plan toch tegen kunnen houden, lijkt me. Allemaal ondertekenen die petitie!

Sorry voor de vertraging...

noreply@blogger.com (Dennis) — Sun, 04 Jan 2009 23:43:00 +0000

We zijn alweer een aantal dagen in het nieuwe jaar, mijn nieuwjaarswens van vorige post komt misschien een beetje als mosterd na het kerstdiner. Helaas zat de techniek een beetje tegen, ik had mn stukje al gemaakt op 1 januari maar kreeg het met geen mogelijkheid op de site.

Gelukkig nieuwjaar!

noreply@blogger.com (Dennis) — Thu, 01 Jan 2009 22:45:00 +0000

Aan alle lezers wens ik natuurlijk een gelukkig nieuwjaar, met (indien van toepassing) veel zeildagen!

De winter heeft aardig toegeslagen in Nederland, maar dat weerhield me er niet van om op 29 december het water (en het ijs) op te zoeken.

Samen met forumlid mgbgt1975 heb ik een tocht over het Gooimeer gemaakt, dat toen net nog niet dichtgevroren was. Voor diegenen die geïnteresseerd zijn in een beschrijving van de boot waarmee we voeren (een Mulder Super Favorite) heb ik een testverslag geschreven op Zeilersforum.nl. Net op tijd, want inmiddels is er een vaarverbod van kracht op IJsselmeer, Markermeer en de Randmeren voor kleine schepen: bij noodsituaties zijn de reddingsdiensten niet meer in staat om uit te rukken.

Wat betreft onze eigen boot, die is veilig en wel ingevroren in de haven van De Loswal. Nog 3 maanden en ik moet daar weg, dus de vorst mag in principe nog even aanhouden. Liever heb ik dat de dooi snel inzet, ik moet nog een paar kleine wijzigingen maken aan de boot voor ik in staat ben om de halfwinder eindelijk te hijsen. De boegspriet is bijna klaar, er moeten nog 2 oogjes op het dek gemonteerd worden en dan zijn we voorbereid om met het prachtige nieuwe zeil te crossen over de plas.
De havenmeester was op oudjaarsdag nog bezig om het ijs in de haven te breken met zijn bootje: omdat de waterstand in de Lek nogal eens varieert, kunnen er gevaarlijke situaties ontstaan op en rond het ijs. Ik zal straks daar nog wat mooie foto's van plaatsen.

Opsporing verzocht

noreply@blogger.com (Dennis) — Mon, 08 Dec 2008 00:19:00 +0000

Attentie, attentie. Zou de eigenaar c.q. bestuurder van de speedboot die op 7 december rond 15:45 het nodig vond om ons op minder dan 2 meter afstand te passeren, even contact met mij op willen nemen? Niet dat hij schade zou hebben veroorzaakt (mijn telefoon was drijfnat maar doet het nog normaal), maar wel omdat ik hem graag op een ram op zijn gesnoven kop wil trakteren.

Het begon allemaal zo lekker vandaag. Ik zou met forumlid jouzers een middagje gaan zeilen om zijn boot eens even goed te testen. Zonnetje erbij, een windje 3-4 en een buitentemperatuur van rond de 7 graden, prima te doen met zeilpak en handschoenen aan (geen sneeuw dit keer). De PALM deed het prima, we hadden alle tests afgerond en waren op weg naar de haven van Monnickendam. Helaas vond bovengenoemde snelbootboef het nodig om recht op ons af te varen en op het laatste moment een 90-graden-bocht te maken, wat een golf van anderhalve meter hoog over de boot deed sproeien. En ik zat aan de hoge kant... grootzeil nat, fok nat, mijn zeilpak nat, schoenen nat en zelfs mijn gewone kleding hield het niet droog.

Zou deze malloot zich gerealiseerd hebben dat ik het na zijn lompe actie voor het eerst die dag koud heb gehad? Dat mijn telefoon nat was tot op het inschuifbare toetsenbord toe? Dat Remco zijn boek van Olav Cox weggegooid kan worden? Ik vermoed een dusdanig hoge hoeveelheid van cocaine in zijn bloed dat deze overwegingen de beste man verder koud laten. Gelukkig voor hem heb ik zijn registratienummer niet kunnen lezen.

Wat een sukkel.