Delphi32's Jeanneau 32.2 L'avalanche

De Defender-27 heeft plaatsgemaakt voor een Jeanneau 32.2. Valt er ook nog te zeilen met deze comfortcontainer?

25 oktober 2009

Een lawine van ervaringen

Vrijdagmorgen, 10 uur. De familie S. meldt zich bij Krijgsman in Drimmelen voor de overdracht van de sleutels. Daags ervoor hebben Liesbeth en ik ons laatste tripje gemaakt met Kapal Kita, van Noordschans naar Drimmelen op de motor en, vanwege de Moerdijkbruggen, een tijdelijk gestreken mast. Nu krijgt Krijgsman de sleutel van de Defender en wij die van de Jeanneau 32.2 genaamd L'avalanche. We hebben haast, we willen om 14:28 door de Baanhoekbrug op de Merwede, dat is ongeveer 3 uur varen volgens mijn berekeningen dus de overdracht is snel gepiept. Met afgeladen diesel- en watertank zwaaien we ons oude bootje uit.
Bye bye Kapal Kita
Met de motor op halve kracht om de idyllische stilte van de Biesbosch niet teveel te verstoren, stomen we met 5,5 knopen door dit prachtig stukje natuurgebied. Het lijkt me niet leuk om er te zeilen maar het is wel schitterend qua natuur.
De Biesbosch
Ook het weer zit enorm mee: weinig wind, een lekker zonnetje en zo kun je ineens zonder jas aan buiten zitten.
Monique
In de sluis van het Steurgat naar de Beneden-Merwede merken we voor het eerst dat we echt op een ander schip varen: ik wil de boot even afstoppen aan de achterlandvast (zoals ik gewend was), maar een achterstag, een boot van 4 ton en een lijn die om mijn hand gewikkeld was maken me duidelijk dat je zulks vooral niet moet proberen met dit schip: ik zit ernstig klem, de nagel van mijn wijsvinger is niet bedoeld om dit soort krachten te verwerken en protesteert door blauw uit te slaan.
Maar dankzij ons vlotte vertrek en een schip dat wat harder vaart dan ik had verwacht zijn we een uur te vroeg bij de Baanhoekbrug. We draaien wat rondjes in de haven van Sliedrecht, kunnen we mooi de motormanoeuvres oefenen. Wat gaat dat gemakkelijk! De boot reageert zoals we dat op onze cursussen geleerd hebben, zelfs nog eenvoudiger. Ik word wat meer ontspannen als ik merk dat ik de boot op de centimeter nauwkeurig stil kan leggen.
Baanhoekbrug draait mooi op tijd, zo ook de Merwedebrug, daarna slaan we linksaf de Oude Maas op en meren af in de haven van de K.D.R.&Z.V. oftewel de Koninklijke Dordtsche Roei- en ZeilVereniging. Met zo'n dure naam mag je ook een onuitsprekelijke afkorting voeren, toch? Genoeg gemotord voor vandaag, de boot moet ingericht worden.
L'avalanche in Dordrecht

Zaterdag 24 oktober
We melden ons bij de Engelenbrug voor de opening van 10 uur en geven meteen gas richting de spoorbrug van Dordrecht. Die draait maar 1x per uur dus de opening van 10:16 willen we niet missen. Op een rustige Oude Maas steken we meteen door naar stuurboordwal.
Spoorbrug Dordrecht
Met de stroom mee kachelen we de Dordtsche Kil af en na een uurtje zitten we op ons vaarwater, het Hollands Diep. Doel voor vandaag is Stellendam. Dat is ambitieus, normaal vinden we die bestemming al 'ver weg' als we in Noordschans starten, nu zijn we al een uur onderweg en nog niet eens voorbij onze haven...
De zeilen gaan omhoog, de wind is gunstig uit een zuidelijke richting rond de 3 Beaufort (12-14 knopen). Met een snelheid van ongeveer 6 knopen lopen we behoorlijk hard naar ons volgende obstakel, de Haringvlietbrug. Die gaat ook maar 1x per uur, om 13:00 mogen we erdoor. Na de brug meteen de lapjes weer op, boven Tiengemeten langs door het Vuile Gat. De wind trekt wat aan naar 16-17 knopen, de snelheid gaat nog wat verder omhoog. Eenmaal voorbij het Vuile Gat komen we op opener water waar nog meer wind staat, vlaagjes komen nu tegen de windkracht 5 aan en we merken dat de boot daar goed op reageert.
Haringvliet
Met die wind wordt ook een hoop grijze lucht met af en toe wat nattigheid aangevoerd; dit gecombineerd met het ontbreken van zon maakt het een guur tochtje. Zeilkleding verplicht dus, maar wat maakt het uit, we genieten.

We parkeren om 15:30 in de haven van Stellendam (alweer zonder problemen), we stappen van boord en merken dat we eigenlijk veel minder moe zijn dan we gewend waren van Kapal Kita.

De boot
Tijd om even stil te staan bij het schip zelf. Kijkt u even mee? We beginnen bij de voorkant van het schip, de punt. Een uitstekend plekje om te zonnen:
Zonnedek van Peter
De kuip is ruim, voorzien van stuurwiel (in het begin nog als obstakel gezien maar inmiddels een echte vriend geworden) en een goed setje instrumenten.
Kuip
Instrumenten
Dalen we het trapje af, dan komen we in de kajuit die 's avonds verlicht wordt door een stel halogeenspotjes.
Kajuit
Kajuit bij nacht
Goed te zien is dat we er al echt ons eigen schip van hebben gemaakt, met onze eigen troep. Over troep gesproken, wat dacht u van de nieuwe boordsloffen van Peter en Monique?
Monstersloffen
Voorheen zouden dit soort items weggelaten zijn in verband met 'onverantwoord ruimte vreten'. Nu zouden ze ook weggelaten moeten worden want nog steeds onverantwoord, maar vertel dat maar eens aan een eigenwijze puber...
Die twee van ons slapen nu in de punt.
Punt
En wij zijn naar de achterkajuit verhuisd; het bed is zo groot dat we er ook met z'n vieren in passen. Helaas is dat ook al uitgeprobeerd door die twee, gebleken is dat het dekbed te smal is... vooral schrijver dezes moest vechten voor een stukkie textiel over het lichaam.
Achterkajuit
Er is voor het bed zowaar een stukje vloerbedekking gelegd; je kunt je daar dus omkleden (met de deur dicht) zonder je hoofd te stoten.
Van de natte cel en de kombuis heb ik nog geen goede foto's kunnen maken, die houdt u nog tegoed. Ik kan nog wel de navigatiehoek tonen:
Navigatiehoek
Er is een GPS die, hoewel uit het jaar kruik, uitstekend zijn werk doet in zwartwit. Ik moet hem nog even beter leren bedienen, hij heeft wat meer opties dan mijn vorige apparaatje.

Zondag 25 oktober
Dankzij de wintertijd zijn we vroeger klaar dan geschat. Om half elf gaan de trossen los, we moeten terug naar Noordschans. De windvoorspelling was 4-5 uit ZW, nou blijkt de wind zich wel aan de richting te houden maar laat die 4 maar weg, we zaten met 5-6 op het water. Al vrij snel bleek dat we met die wind toch echt zeil moeten weghalen wegens de dreiging uit het roer te lopen. Met een rif in grootzeil en genua gaan we nog steeds erg hard maar is de boot veel beter te controleren, al moet de roerganger nog flink zijn best doen om de boot op koers te houden.
De kleine roerganger
De snelheid zit er goed in: 7 knopen is geen uitzondering, volgens mij moet 8 knopen zelfs haalbaar zijn maar niet met deze (redelijk oude) zeilen. Ondanks de golven en de helling heeft niemand last van zeeziekte, de sfeer is opperbest. Na de Haringvlietbrug besluiten we op de genua alleen verder te varen en zetten daarmee ons record voor deze tocht: 7,5 knopen volgehouden snelheid aan de wind. Omdat varen met veel wind niet altijd even prettig is, zoeken we de luwte van hogerwal op aan de zuidzijde van de vaargeul. Vlak voor Noordschans valt de wind weg als voorbode van een aankomende bui, snel rollen we de (droge) genua in en varen op de motor naar onze nieuwe box. Het is even puzzelen om daar netjes in te varen, de box is nogal smal en heeft (nog) geen vanglijnen maar uiteindelijk liggen we dan na 90 mijl varen weer in onze haven op een nieuw plekkie.

Thuis sluiten we de herfstvakantie af in een wokrestaurant op verzoek van Peter. We evalueren deze vakantie en deze boot. We zijn het er allemaal over eens dat we allemaal genoten hebben: van elkaar, van het weer, van het varen op dit schip, de ruimte binnen, de mogelijkheden buiten. Missen we de oude boot? Ja: het gevoel van acceleratie bij een windvlaag is veel minder. Nee: in het weer van vandaag zouden we weinig andere mogelijkheden hebben gehad dan buiten zitten aan de hoge kant, nu kan iedereen nog steeds doen waar hij zin in heeft. En we varen 20 mijl met 2 vingers in de neus, hoogst onhygiƫnisch natuurlijk, maar het vergroot onze mogelijkheden enorm om verder en langer te varen. Ik kijk uit naar de eerste tochtjes over zee.