Terug naar Noordschans

Zondagochtend gaat de wekker om 7 uur, we willen het staartje hoogwater meepakken om de haven te verlaten want we verwachten dat de zee dan op z'n rustigst is. Dat is wel zo veilig als je zeilen moet hijsen. Voor we vertrekken, maken we bijna de gehele voorraad broodjes klaar en zetten 2 ketels heet water die in thermoskannen opgeslagen worden. Het is namelijk nog maar de vraag of we nog kunnen koken deze dag, mogelijk krijgen we weer veel wind.
Het eerste deel van de dag zullen we ruime wind varen richting de shipping lanes. De koers voert ons keurig langs de aanloopboei van Lowestoft en dankzij de stroom tegen hebben we mooi de tijd om even een close-up foto te maken.

Met de halfwinder erbij trekken we in 7 knopen wind de snelheid op van 3 naar 5 knopen. Dat klinkt weinig misschien, maar voor ons betekent dat dat de shipping lanes niet om 21:00 overgestoken gaan worden maar om 18:00.
Ondertussen gaat het leven aan boord gewoon door. Je eet een broodje, drinkt een bak koffie, dan een flesje water en vervolgens moet je naar de wc. Heel normaal allemaal, nietwaar? Het bezoeken van het toilet blijkt toch wel een uitdaging als je constant 20 graden helling over stuurboord vaart en soms onverwachts een rollertje naar bakboord doet. Dan gaat het ongeveer als volgt: je gaat naar de kajuitingang, houdt je aan de hoge kant vast om de trap af te dalen. Dan zoek je een plekje waar je veilig zitten kan om achtereenvolgens je reddingsvest, je zeiljas en je gewone jas uit te doen. Opstaan om de banden van de zeilbroek naar beneden te doen, oppassen dat je niet omver geslingerd wordt. Dan richting het toilet aan de lage kant, goed vasthouden aan de mastpaal. Met 1 hand broek naar beneden (oppassen dat je niet alsnog valt) en dan stort je min of meer op het toilet waarvan je tijdens het vallen nog snel even de deksel omhoog doet. Opstaan, jezelf klem zetten tussen kajuitvloer en vluchtluik om de broeken weer op te hijsen en vervolgens de rest van de kleding weer aan te trekken. Reken op bijna een kwartier werk, zit je net buiten in de kuip dan krijg je het koud en moet je weer...

Nog een leuke: het varen over stuurboord. Bakboord (links voor de landlubbers) is de kant waar de kombuis zit, evenals alle voorraad. Over bakboord varen betekent, dat bakboord de lage kant is. Inhoud van de voorraad- en keukenkasten valt dan als vanzelf naar achteren, ideaal als je veel in die kasten moet wezen om bv eten te maken. Vaar je over stuurboord, dan is de rechterkant van de boot het laagst en de kombuis het hoogst. Trek in deze positie een voorraadkast open en de inhoud komt je razendsnel tegemoet. Doe de pannenkast open en voor je het weet mag je de deksels weer terugleggen. Zet een keteltje water op het gas en laat het een seconde los, dan mag je gaan dweilen omdat het keteltje gedwee de wetten van de zwaartekracht gehoorzaamt. Voor ons is het duidelijk: BAKboord is de goede kant want dan kan je tenminste koken (en voorrang claimen op andere zeilers).

De shipping lane zijn we weer over voor we er erg in hebben, de weinige scheepvaart gaat ruim voor ons langs. Even schrikken we als we een reddingsvest zien drijven, er zal toch niemand in zitten? Een halve mijl later komen we een boeitje of fender tegen, dan een joon (drijvende boei ter markering van overboord geslagen mensen), een peddel en nog een paar zeilbootattributen. Hier is iets gebeurd, zoveel is wel duidelijk, maar we zien verder geen bijzonderheden dus hopen op een toevallige samenloop van omstandigheden en mijmeren wat over onze eigen veiligheid. De lifelines worden toch maar vastgeklikt.
Koers wordt verlegd naar strak oost, op weg naar Stellendam. Dat is hoog aan de wind dus hobbelen geblazen. Harde knallen in de boot wijzen ons op de kracht die het water op de boot uitoefent, als we weer eens een golf induiken. De bemanning aan de hoge kant moet regelmatig wegduiken voor overvliegend zeewater. Gelukkig is de wind ons goed gezind, hij draait een beetje naar het noorden zodat onze koers wat rustiger wordt. De nacht is rustig, we passeren het overvolle ankergebied van de Schouwenbank en bij licht zien we Rotterdam in de verte liggen. De schoonheid van dit gebeuren kon ik helaas niet goed op foto vastleggen. Als je héél goed kijkt zie je de skyline van de grootste stad van Nederland...


De wind neemt wat af en dat blijkt in combinatie met het tegenstaande tij dodelijk voor onze voortgang: we liggen vrijwel stil. Dik twee uur kijken we tegen de vuurtoren Westhoofd aan voor we besluiten de motor maar aan te zetten.


Om een uur of 7 bereiken we eindelijk de Goereese Sluis. De Kolibri 950 die tegelijk met ons vertrokken is en die al in de voorhaven ligt te slapen, besluit op het laatste moment mee te gaan in de sluis. Zij zijn via IJmuiden teruggevaren, was voor ons ook beter geweest maar ja, geen kaarten.

De rest van de trip is een thuiswedstrijd die door vermoeidheid niet helemaal soepeltjes verloopt: we zetten in een dolle bui de genua op de rol, terwijl we hoog aan de wind moeten varen in zeer variabele wind. Ach, we hebben geen haast, kan ons het schelen. Na de Haringvlietbrug vinden we het welletjes, de motor mag ons thuisbrengen. In de vaargeul van het Hollands Diep bak ik de laatste eitjes met spek en kaas, begin van de middag leggen we de boot vierkant vast in zijn eigen boxje. Snel de boel opruimen en naar huis, we zijn allemaal doodmoe. Zelfs Jeroen die toch echt erg veel geslapen heeft dit weekend ;)

Van de autorit terug weet ik niet veel meer. Achterin de Saab van Eric vielen mijn ogen dicht op de Moerdijkbrug, om pas weer open te gaan bij de afrit Tiel. Liesbeth en de kinderen waren nog niet thuis dus ik ben vrijwel direct naar bed gegaan om te genieten van een aangenaam coma tot ik daaruit ruw gewekt werd door mijn lieve dochter.

Als ik zo dit weekend bekijk dan zie ik een paar dingen. Het was echt vermoeiend, maar daarom niet minder leuk. De sfeer aan boord was goed, we hebben veel lol gehad om vanalles en nog wat. De theoretische voorbereiding die ik heb gehad, bleek in de praktijk prima toepasbaar. Ik voel me gaar (nog steeds spierpijn in mijn nek) maar zoooo verschrikkelijk voldaan.. dit smaakt absoluut naar meer!